Φωτογραφία: slazgrc, http://www.flickr.com/photos/slazgrc/
Γεννήθηκε από γονείς λεπρούς. Μεγάλωσε έγκλειστη στο λεπροκομείο της Σπιναλόγκα. Η ίδια ουδέποτε αρρώστησε. Έζησε όμως την φρίκη των ανθρώπων που σταδιακά παραμορφώνονταν και ως επί τω πλείστω τελικώς πέθαιναν. Στα 33 της χρόνια επέστρεψε στον κόσμο. Την είδα την Κυριακή στην εκπομπή Πρωταγωνιστές του Σταύρου Θεοδωράκη.
«Πόσο χρονών είσαι;» ρωτάει ο δημοσιογράφος.
«Γεννήθηκα το 1926, άρα είμαι 83».
«Εσύ πας για 120» της λέει για την καλοπιάσει.
«Μπα, δε χρειάζεται» απαντάει η ηλικιωμένη γυναίκα. «Να ξαπλώσουμε στο κρεβάτι, να μείνουμε ακίνητοι. Να πάμε αλλού να ζήσουμε καλύτερα… Με αυτά που τραβάμε, αλλού θα ζήσουμε καλύτερα».
«Λες να είναι καλύτερα εκεί πάνω;»
«Πολύ καλά. Ρωτάς αν είναι καλά; Αφού ο Χριστός είναι εκεί πέρα».
Μου θύμισε ένα ποίημα του Glenn Kaiser:
Εγώ.
Εγώ δεν πιστεύω.
Ούτε σ’ εμένα.
Ούτε σ’ εσένα.
Ούτε σ’ αυτόν τον κόσμο.
Φεύγοντας.
Μου θύμισε ό,τι ξέχασα. Διότι τις τελευταίες μέρες οι εξελίξεις με κατέβαλαν.
Λέξεις-κλειδιά: διαφθορά, ΔΝΤ, λέπρα, Σπιναλόγκα, Σταύρος Θοδωράκης
ΣΧΟΛΙΑ Αποστόλης ΚΑΤΑΧΩΡΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 15 Μαΐου 2010, ΩΡΑ 13:51Το κείμενο αυτό μου θύμισε αυτό που ξέχασα!
Πολύ ωραίο…
Γιώργος ΚΑΤΑΧΩΡΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 22 Μαΐου 2010, ΩΡΑ 11:32Κάποιος ρώτησε :
” Φαντάσου έναν παράδεισο με όλα τα αγαθά που λαχταράει η ψυχή σου: Ειρήνη, αγάπη, …απολάυσεις…., αλλά να λείπει ο Χριστός. Θα ήθελες να πάς;”
Άραγε μας αρκεί ο Χριστός;
