Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να λύσεις ένα πρόβλημα. Συνήθως ο πιο εύκολος είναι δημιουργώντας ένα άλλο.
Έτσι ο πιο προσφιλής τρόπος για να λύσουν το πρόβλημα του παρκαρίσματος οι φίλοι μας οι Αθηναίοι, σε μια χώρα που η αστυνομία έχει προ πολλού σηκώσει τα χέρια ψηλά, είναι το παρκάρισμα πάνω σε πεζοδρόμιο ή σε πεζόδρομο. Τώρα το αν πεζοί και καροτσάκια υποχρεώνονται συνεχώς να λοξοδρομούν και άνθρωποι με κινητικά προβλήματα αναγκάζονται να μείνουν σπίτι τους είναι κάτι που δεν περνάει από το (ανύπαρκτο) μυαλό των εν λόγω γαϊδάρων.
Ποιος είναι το θύμα; ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΗΚΕ ΣΤΙΣ 15 Δεκεμβριου 2008, ΩΡΑ 10:07 / ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ: Γ. Λιτσικακης
Φωτογραφία: murplej@ne, http://www.flickr.com/photos/murplejane/
Στέκομαι προς στην άδεια σελίδα του Word με ένα κεφάλι γεμάτο από τις κραυγές των ημερών και δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Στο μικρό μου μυαλό στριφογυρνάνε διάφορα ερωτηματικά, στα οποία προσπαθούν ανεπαρκώς να δώσουν απαντήσεις οι καπηλευτές της τραγωδίας της 6ης Δεκεμβρίου. Κλείνω λοιπόν τις τραγικές φωνές που δανείστηκαν εξουσία από το σάπιο κουτί που απρόθυμα αλλά σχεδόν επιτακτικά παρακολουθώ όλες αυτές τις μέρες και προσπαθώ να συγκεντρωθώ.
Ο χονδρός και η ανακύκλωση ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΗΚΕ ΣΤΙΣ 13 Οκτωβριου 2008, ΩΡΑ 15:34 / ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ: Δ. Μιχαλακος
Φωτογραφία: George A. Papandreou, http://www.flickr.com/photos/papandreouwebsite/
Ουρά αναμονής στο ταμείο του supermarket “ΑΒ Βασιλόπουλος”. Χαμός. Περιμένω στωικά τη σειρά μου για να εξυπηρετηθώ. Σκέφτομαι μία ακόμα φορά την ευλογημένη τούτη ώρα που θα φύγω από την κωλό-Αθήνα.
Μπροστά μου περιμένει ένας χονδρός. Χονδρός – τόφαλος αυτός, χονδρός και ο υιός του που με ένα πρόχειρο υπολογισμό δεν είναι μεγαλύτερος από ένδεκα χρονών. Περνάει κάνα 15λεπτο και φθάνει η σειρά του εν λόγω κυρίου. “Έχετε κάρτα ΑΒ;” ρωτάει η ταλαιπωρημένη ταμίας. Ο χονδρός απαντάει, αλλά η φωνή του έχει πάρει μπάσα από το πολύ πάχος και δεν καταλαβαίνω τι λέει. Ο υιός που μοιάζει με κλώνο του πατέρα (σε υψίφωνη version) αρχίζει να βγάζει τα προϊόντα από το καρότσι. Εγώ παρατηρώ: σοκολάτες, μπισκότα, πατατάκια και μετά coca-cola light. Το μοτίβο επαναλαμβάνεται: τυριά, ψωμιά, σοκολατούχα γάλατα και έπειτα light γιαουρτάκια. Γελάω. Σκέφτομαι από μέσα μου πόσο αστείο και τραγικό συνάμα είναι να τρώμε ανεξέλεγκτα και μετά να κατεβάζουμε μία coca-cola light για να φύγουν οι τύψεις.
Παρόμοια νοιώθω για την ανακύκλωση. Έχουμε καταντήσει τόσο φιλήδονες και αδηφάγοι. Καταναλώνουμε ανεξέλεγκτα αδιαφορώντας για το περιβάλλον και στο τέλος της μέρας ανακυκλώνουμε και 2 κουτάκια αλουμινίου για να μην έχουμε τύψεις.
Η βλακεία είναι αμαρτία. Εάν πραγματικά μας ενδιαφέρει να αναστρέψουμε την καταστροφή της φύσης πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και περαιτέρω να πειθαρχήσουμε τον εαυτό μας. Για παράδειγμα, δεν χρειάζεται να αγοράσουμε το καινούργιο iphone. Το παλιό κινητό μια χαρά κάνει την δουλειά του. Δεν χρειάζεται να αγοράσουμε και laptop και desktop υπολογιστή. Εγώ που είμαι προγραμματιστής ακόμα δεν έχω laptop. Δεν χρειάζεται να τρώμε κρέας κάθε μέρα. Δεν χρειάζεται να αγοράζουμε καινούργιο αμάξι κάθε τρία χρόνια. Εν τέλει θα πρέπει να σταματήσουμε να αντλούμε χαρά από το πόσο βγάζουμε και πόσο ξοδεύουμε και να ξεκινήσουμε να χαιρόμαστε την κοινωνία με τους συνανθρώπους μας, την δημιουργικότητα, την κριτική σκέψη.
Η πρόσφατη οικονομική κρίση είναι άμεσο αποτέλεσμα της ανοησίας μας. Δημιουργήσαμε περισσότερες ανάγκες από ότι μπορούσε να αντέξει το πορτοφόλι μας και τώρα θερίζουμε τα αποτελέσματα.