Την γιαγιάκα αυτή την συνάντησα στους Ψαράδες, ένα μικρό κουκλίστικο ψαροχώρι στις όχθες της Μεγάλης Πρέσπας, γεμάτο από μικρά πέτρινα σπιτάκια, άλλα καταρρέοντα και άλλα αναπαλαιωμένα. Μου εκμυστηρεύτηκε την μοναξιά της. Μου είπε πως τα παλιά τα χρόνια τέτοιες μέρες (Χριστούγεννα ήταν) στα σοκάκια δεν χωρούσες να περάσεις από τον κόσμο, τα όργανα έπαιζαν ολημερίς και ολονυκτίς και τα κεράσματα καταστρέφανε σιλουέτες. Περνούσαν τα παιδιά, περνούσαν τα εγγόνια, περνούσαν τα αδέρφια, τα ανίψια, οι νύφες, οι γαμπροί και γέμιζε η ψυχή γαλήνη και ελπίδα. Να φωτογραφηθεί δεν ήθελε, ντρεπόταν. Της είπα:
Το μέγα θράσος των διαφημιστικών εταιρειών ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΗΚΕ ΣΤΙΣ 22 Φεβρουαριου 2010, ΩΡΑ 10:14 / ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ: Δ. Μιχαλακος / 1 ΣΧΟΛΙΟ
Photo by Polyxeni Karathanasi
Κάθομαι στη στάση του αστικού λεωφορείου. Στα δεξιά μου στέκει μία διαφημιστική αφίσα, μαύρη με λευκά γράμματα, σαν τα πανό που φέρουν οι αγρότες στα μπλόκα της εθνικής οδού.
Να λυπάσαι και να κλαις ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΗΚΕ ΣΤΙΣ 09 Φεβρουαριου 2010, ΩΡΑ 09:50 / ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ: Δ. Μιχαλακος
Φωτογραφία: xamogelo, http://www.flickr.com/photos/xamogelo/
Να λυπάσαι και να κλαις…
Όταν οι παππούδες εργάζονται και δεν υπάρχει κανείς για να κρατήσει τα εγγόνια.
Όταν η μάνα γεννάει στα σαράντα (40) ένα παιδί κι αυτό υπό προϋποθέσεις.