Την γιαγιάκα αυτή την συνάντησα στους Ψαράδες, ένα μικρό κουκλίστικο ψαροχώρι στις όχθες της Μεγάλης Πρέσπας, γεμάτο από μικρά πέτρινα σπιτάκια, άλλα καταρρέοντα και άλλα αναπαλαιωμένα. Μου εκμυστηρεύτηκε την μοναξιά της. Μου είπε πως τα παλιά τα χρόνια τέτοιες μέρες (Χριστούγεννα ήταν) στα σοκάκια δεν χωρούσες να περάσεις από τον κόσμο, τα όργανα έπαιζαν ολημερίς και ολονυκτίς και τα κεράσματα καταστρέφανε σιλουέτες. Περνούσαν τα παιδιά, περνούσαν τα εγγόνια, περνούσαν τα αδέρφια, τα ανίψια, οι νύφες, οι γαμπροί και γέμιζε η ψυχή γαλήνη και ελπίδα. Να φωτογραφηθεί δεν ήθελε, ντρεπόταν. Της είπα:
1